3. De spanningsdeler

Deze japanse chef is een sushideler. Geen spanningsdeler. Een sushideler.

Als je de klas binnenloopt, springt automatisch het licht aan. Het systeem dat daarvoor zorgt, heeft dan “gezien” dat jij daar bent. Dat doet dat systeem met een sensor, ofwel een voeler.

In deze sessie gaan we bekijken hoe een sensor voor input kan zorgen.

Leerdoelen

  • Je kunt het principe van een spanningsdeler uitleggen.
  • Je kunt snel voorspellen hoe spanning wordt verdeeld in een spanningsdeler.
  • Je kunt eenvoudige berekeningen uitvoeren aan een serieschakeling.

Sensoren zijn vaak weerstanden.

Veel eenvoudige sensoren zijn weerstanden. De hoeveelheid weerstand van de sensor is dan afhankelijk van een invloed van buitenaf. Bijvoorbeeld de LDR (de weerstandswaarde verandert als er licht op valt) of de NTC (de weerstandswaarde verandert als de temperatuur verandert).

Automatische systemen meten met spanning.

Computers maken voornamelijk gebruik van spanningsverschillen tot 15 á 20 V, met een beperkte stroomsterkte. Die kleine stroomsterkte betekent dat de bedrading in digitale systemen niet zo dik hoeft te zijn: Dit soort systemen kun je veel makkelijker miniaturiseren!

Als we een sensor willen aansluiten op zo’n digitaal systeem zullen we er dus voor moeten zorgen dat de sensor:

  • Een spanning levert die verandert met de grootheid die wordt gemeten. Bijvoorbeeld, een hogere temperatuur levert een hogere spanning.
  • De spanning mag alleen beïnvloed worden door de grootheid die je wilt meten. Het bepalen van de weerstand van een zonnecel is daarom een beetje lastig.
  • De sensor mag geen spanning leveren die te hoog is voor het digitale systeem. Een kapotte computer is veeeeeel vervelender dan een kapotte sensor.

Als je even de moeite neemt om de spanningsdeler te begrijpen blijkt het best handig (en de berekeningen worden ook een stuk makkelijker!)

Heb je de video begrepen?

Oefen met de flashcards hieronder!